Kevin John is een lokale muzikant, een gewaardeerde Kaslovian en een opkomende activist. Hij groeide op in de Kootenays als iemand met een gemengde Kyuquot-achtergrond en zag van dichtbij hoe de aanwezigheid en verhalen van Indigenous gemeenschappen naar de achtergrond zijn geduwd. Zijn werk is diep geworteld in een sterke inzet voor Indigenous rechten en verzoening, zowel in deze regio als daarbuiten.
Kevin bracht zijn jeugd door in de Kootenays, waar de familie van zijn moeder zich vestigde. Zijn vader, die Indigenous is, ging naar een residential school op Vancouver Island en ontmoette later Kevins moeder in Kyuquot. Na Kevins geboorte gingen zijn ouders uit elkaar, mede door het trauma dat zijn vader uit die periode meedroeg. Kevin groeide op in een grotendeels witgekleurde familie en gemeenschap en had als kind weinig contact met Indigenous mensen. Dat beschermde hem op sommige manieren tegen racisme, maar liet tegelijk zien hoe sterk het assimilatiesysteem werkte. Gaandeweg, vooral in zijn twintiger jaren, werd zijn band met zijn identiteit dieper. De afgelopen jaren, en zeker nu de waarheid over residential schools steeds meer publieke aandacht krijgt, is dat een centraal onderdeel van zijn leven geworden.
Kevin zet zich in om de grotendeels onzichtbare geschiedenis van dit land zichtbaar te maken, waaronder de verhalen van de Sinixt, een van de belangrijkste naties in dit gebied. Dat werk is lastig, omdat zoveel van die geschiedenis bewust is uitgewist of onderdrukt. Hij maakt duidelijk dat het verschil tussen het weghalen van koloniale symbolen en het uitwissen van geschiedenis groot is: die geschiedenis is wel degelijk gedocumenteerd, terwijl Indigenous geschiedenissen, inclusief verhalen van geweld en verlies, vaak geen plaquettes, markeringen of grafstenen hebben gekregen. Het opsporen van die verhalen is extra moeilijk buiten zijn eigen traditionele territorium, al heeft hij gelukkig mensen ontmoet die ze wel kennen. Ook wijst hij op de toenemende erkenning van de Ktunaxa, die Ainsworth Hot Springs bezitten en beheren.
Een recente mijlpaal was dat hij de gemeenteraad wist te overtuigen om een land acknowledgment op te nemen in lokale raadsvergaderingen. Dat kwam tot stand door zijn eigen inzet, samen met het werk van zijn tante en oom, die actief zijn in restorative justice en het gevangenissysteem. Ook het moment waarop de vlaggen werden neergehaald, beschrijft hij als bijzonder krachtig en emotioneel. Voor hem zijn dit belangrijke stappen, ook al blijven het kleine stappen. Kevin gelooft dat Indigenous mensen moeten kunnen leven zoals zij willen en zichzelf moeten besturen volgens hun eigen tradities. Volgens hem is er zonder dat geen echte verzoening mogelijk. Hij begrijpt dat sommige mensen verandering spannend vinden, maar denkt dat grondstoffextractie dan nog steeds zou doorgaan — alleen op een slimmere, duurzamere manier die ook Indigenous gemeenschappen ondersteunt.
Muziek is voor Kevin een vorm van persoonlijke groei en heling geweest. Inmiddels wordt optreden ook zijn podium om zich uit te spreken. Hij kiest steeds vaker nummers met een maatschappelijke boodschap, omdat hij vindt dat artiesten de verantwoordelijkheid hebben om de samenleving een spiegel voor te houden. Op zaterdag om 16.00 uur treedt hij op voor het Kemball-gebouw in Kaslo, met een livestream via de Facebookpagina van Langham.