Oprechte, onvoorwaardelijke liefhebber van het leven. Brengt mensen samen vanuit stroming, vreugde en pure liefde.
Spirituele host. Massagetherapeut. Begeleiding.
Mijn naam is Nesrine Haffani, maar veel mensen noemen mij Rainbow. Ik heb mezelf altijd gezien als iemand die het leven beleeft als een Disneyverhaal: als een onschuldig meisje dat speelde, ontdekte en opgroeide in een liefdevol gezin, omringd door veiligheid, bescherming, dromen en hoop.
Ik was een klein wezen met een open hart, vol liefde en licht, dat de wereld mooier wilde maken. Ik zag het goede in iedereen en voelde geen scheiding tussen alles wat leeft, omdat ik geloofde in eenheid en verbondenheid.
Maar toen kwam de pijn. Wat ooit mooi was, veranderde langzaam in duisternis en verdriet. Door een lange weg van lijden leerde datzelfde onschuldige meisje muren op te trekken en een pantser rond haar warme hart te bouwen, puur om te kunnen overleven. Teleurstelling en angst namen toe, terwijl het sprookje steeds verder weg raakte en uiteindelijk verdween.
Ik heb mezelf altijd met Assepoester vergeleken, en eerlijk gezegd lijkt mijn levensverhaal daar sterk op, al was mijn jeugd allesbehalve onschuldig of perfect. Op vierjarige leeftijd werd ik voor het eerst seksueel misbruikt, en dat hield acht jaar aan. Mijn ouders scheidden, en ik kreeg twee stiefmoeders die allebei extreem gewelddadig waren en een diepe afkeer voelden voor mij en mijn tweelingzus. Jarenlang werden fysieke en psychische mishandeling mijn dagelijkse realiteit, zonder dat ik erover kon spreken of geloofd werd.
Op mijn twintigste werd ik gedwongen tot een huwelijk dat vier jaar duurde: vier jaar vol leugens, manipulatie, toneelspel en het verkopen van mijn lichaam voor het welzijn van mijn familie. In die periode gaf ik mezelf volledig op, werkte ik als een slaaf in Europa en stuurde ik geld naar huis.
Na mijn scheiding keerde ik me af van religie, God en mijn overtuigingen. Als God echt bestond, waarom moest ik dan zoiets meemaken? Ik probeerde een einde aan mijn leven te maken, maar zelfs dat lukte niet. Ik was te zwak om mijn lijden zelf te beëindigen.
Op mijn vijfentwintigste kwam ik oog in oog te staan met de dood: tegelijk kreeg ik baarmoederhalskanker en borstkanker. Ik was alleen, zonder familie, zonder vrienden, zonder iemand die mij kon bijstaan. Ik was hopeloos, eenzaam en nauwelijks nog aan het leven. Wat mij toen overeind hield, was mijn liefde voor mijn tweelingzus. Ik kon haar niet achterlaten in een leven zonder mijn zorg en liefde. Ik weigerde op te geven en vocht met alles wat ik had. Na zes maanden chemotherapie volgde een operatie, en ik won die strijd.
Op mijn zevenentwintigste verloor ik mijn dochter. Na mijn operatie had de arts gezegd dat ik nooit meer zwanger kon worden, maar een jaar later bleek ik toch zwanger. Dat voelde als het mooiste geschenk dat ik ooit had ontvangen. Drie maanden lang stelde ik me voor wat voor moeder ik zou zijn en hoe prachtig mijn kindje zou zijn. Jade heette ze; zij bracht hoop in mijn leven en geloof in mijn hart. Voor het eerst durfde ik weer in de toekomst te kijken. Helaas haalde ik de vierde maand niet.
Ik moest de zwangerschap afbreken, omdat het risico op overlijden voor ons allebei te groot was.
Maar uiteindelijk toonde het leven me genade. Na zevenentwintig jaar hel stuurde het mij een gids, een goeroe en een redder die licht wierp op wat ik dacht dat mijn leven was. Zo begon een nieuwe weg, waarin alles mogelijk is, waarin liefde alles is en waarin ik mij een goddelijk wezen mag voelen.
Op die weg vond ik mijn tribe en mijn familie terug. Ik vond een plek waar ik gewoon kan zijn, zonder ruimte voor pijn en lijden, omdat ik eindelijk begin te herinneren waarom ik hier ben en waarom ik heb moeten meemaken wat ik heb meegemaakt.
Assepoester vond haar happy ending in een kasteel. Ik vond die van mij in spiritualiteit, hoger bewustzijn en het goddelijke.