Ximena Morales Gamarra werd geboren in Magdalena del Mar, Lima, Peru, en groeide op bij haar grootouders, van wie de lessen een blijvende invloed op haar leven hebben gehad. Al op jonge leeftijd voelde zij een diepe verbondenheid met de zee, een band die later uitgroeide tot een groot respect voor water als bron van leven.
Haar jeugd speelde zich af in de eerste jaren van het interne conflict dat haar land lange tijd en op pijnlijke wijze heeft getekend. Die periode bepaalde mee de keuzes die zij later maakte. Ze besloot afstand te nemen van systemen die worden gevoed door angst, wantrouwen en egoïsme, en koos voor een leven dicht bij Moeder Natuur, op het platteland, met open deuren, frisse lucht en de eenvoud van het buitenleven. Die weg bracht haar er ook toe haar kinderen op te voeden in een klein, warm dorp, omringd door de onschuld en eerlijkheid van het leven op het land.
Gaandeweg bracht haar zoektocht naar betekenis haar naar vele plekken. Ze liet de zekerheid van een afgeronde opleiding los, trok met een rugzak op pad en werd moeder van vier in een periode van financiële onzekerheid. Op haar twintigste reisde ze door verschillende landen in Noord-, Midden- en Zuid-Amerika, en later woonde ze twee jaar in Mexico in een camper. Die fase gaf haar vertrouwen in de mensheid terug en hielp haar hart te helen door de gulheid van de mensen die zij onderweg ontmoette.
Ze leefde tussen chauffeurs, vissers, koks, tuiniers, metselaars, boeren, herders en inheemse gemeenschappen, en leerde van hun eenvoud, veerkracht en openheid. Eindeloze nachten onder de sterren, gedeelde maaltijden en hardwerkende handen lieten haar de waarde zien van een leven in nederigheid en dankbaarheid.
In diezelfde periode begon zij ook te werken met meesterplanten. Ze ondernam een pelgrimstocht en vastte in de woestijn waar peyote groeit, en bracht tijd door in Huautla de Jiménez, het legendarische dorp van María Sabina. Daar maakte ze kennis met een wereld waarin vrouwelijke genezers diepe wijsheid droegen en die een poort opende naar een leven dat werd geraakt door magie, discipline en innerlijke kracht.
Terug in Zuid-Amerika woonde ze in Vilcabamba, de vallei van de langlevenden, waar haar kinderen werden geboren en waar zij jaren van meditatie, zelfonderzoek, offers en groei doormaakte. Moederschap zonder sterke steun van een gemeenschap bracht moeilijkheden met zich mee, maar een latere crisis gaf haar pad nieuwe betekenis, evenals de dienst die zij nu biedt: mensen begeleiden in levensprocessen met vertrouwen, rust en liefde.
Vandaag blijft Ximena haar weg volgen met geest, voorouders, Pachamama, water, bergen en de tuin van haar hart als kompas. Ze blijft nieuwsgierig, open voor verandering en diep toegewijd aan heling vanuit dankbaarheid.